1 października 2024 roku – ciąg dalszy
W tym dniu ważne były dla mnie poniższe treści z liturgii słowa:
,,Kiedy dobiegały końca dni, po których miał być zabrany z tego świata, wyruszył w drogę mając oczy zwrócone ku Jeruzalem. Wysłał więc posłańców przed sobą, a oni poszli i wstąpili do pewnej miejscowości samarytańskiej, aby przygotować mu gospodę. Lecz nie przyjęto go, ponieważ szedł w kierunku Jerozolimy. Widząc to uczniowie Jakub i Jan rzekli: ,,Panie, czy chcesz, abyśmy przywołali ogień z nieba, żeby ich pochłonął?” Lecz on odwróciwszy się zgromił ich mówiąc: ,,Nie wiecie, jakiego ducha jesteście! Syn Człowieczy nie przyszedł, aby zatracać dusze, lecz aby je zbawić.” Potem poszli do innej miejscowości.” Łk 9, 51-56
Do powyższego fragmentu Pisma świętego ważny był dla mnie komentarz z ks. Wujka:
,,W.51. Gdy się wypełniły dni wzięcia jego.
W których miał być wzięty; w których miał powrócić do nieba, w których, jak powiada św. Jan 13, 1, miał przejść z tego świata do Ojca.
-Utwierdził twarz swoją.
Oznacza się, że Chrystus całą zewnętrzną postawą okazywał iż z pewnego i nieodwołalnego postanowienia ma iść do Jerozolimy.
-Posłał posły.
Zdaje się że to byli Jakub i Jan, ponieważ oni sami tylko w w. 54 wspominają się, iż rozgniewani pytali Chrystusa czy zezwoli na to aby ogień spadł z nieba na Samarytanów. Zapewne posłani byli uczniowie dla przygotowania koniecznych rzeczy, i może dla tego, iżby ich zaprawiać i przygotować do znoszenia krzywd i odmów.
W.53. Iż twarz jego była idącego do Jeruzalem.
Widzieli Samarytanie iż Chrystus i ci co za nim postępowali, szli na nabożeństwo do Jerozolimy (najprawdopodobniej bowiem że wtedy Wielkanoc zbliżała się, lub inne jakie święto); a więc przez nienawiść do religii, którą brzydzili się, nie przyjęli Chrystusa.
Samarytanowie byli odszczepieńcy od Żydów, i mieli kościół heretycki na górze Garyzym umyślnie dla tego, aby odwabiali ludzie od kościoła Bożego który był w Jeruzalem: gdzie tylko była prawdziwa chwała i służba Boża. I przetoż nie radzi przyjmowali do gospody naszego Zbawiciela, że widzieli, iż on często przebywał w Jeruzalem, a nigdy nie bywał w ich kościele.
W.54. Aby ogień zstąpił.
Na ukaranie krzywdy wyrządzonej przez Samarytanów
W.55. Nie wiecie czyjego ducha jesteście.
Nie wiecie że trzeba być innego ducha niż był Eliasz. Eliasz bowiem postępował w duchu srogości i sprawiedliwości; tak bowiem wypadało postępować z ludem owego wieku, stanu i położenia niewolniczego. Wy zaś, którzy jesteście pod Ewangelią i pod prawem synów Bożych powinniście się rządzić duchem łagodniejszym i naśladować mnie, który jestem cichy i pokornego serca.
-Zfukał je.
Nie zabraniać Pan sprawiedliwości, ani srogiego karania złych ludzi, ani gani uczynku Heliaszowego, ani postępków kościelnych, które heretyki choć na gardle karzą. Ale pokazuje, iż nic takowego dziać się nie ma przeto, aby się kto własnej krzywdy pomścił: ani bez rozsądku, i chęci zbawienia i polepszenia tych, które karzą dla przykładu innych. Przetoż i Piotr święty użył mocy swojej nad Ananiaszem i Safirą, skarawszy obydwu nagłą śmiercią, iż trochę pieniędzy ujęli kościołowi. Dz 5, 5.
W.56. Dusze tracić.
Życie wydzierać.
-Zachowywać.
Otwierając wstęp do wiecznego zbawienia.”